نگرانی درباره آینده بازار ثانویه

یک نقطه بغرنج و نه چندان منتظره آن است که ظاهرا تصور شده بازار ثانویه ارز به خودی خود یک راه حل است. واضح است که این بازار صرفا یک پیش نیاز است و در بهترین حالت ممکن است- علیرغم همه پارادوکس های ذاتی ان بخصوص در قرائت سامانه نیما( و نه روش ازادانه مبتنی بر سماصا)- ما را به ٢٠ فروردین ١٣٩٧ بازگرداند. نه چیزی بیشتر.

اکنون نقطه ای است که باید به فوریت همان راه حلهای قابل توصیه برای فروردین ٩٧ با إصلاحاتی اعمال شود:

  • تغییر نقشه ارزی اعم از إصلاح فوری نقاط تسویه
  • نبرد فوری با انحصار چند جانبه تشکیل شده در ایّام عرضه ارز ترجیحی ۴٢٠٠
  • تغییر شیوه پیام رسانی
  • تغییر رویکرد به اسکناس و دلار مسافری.
    در واقع اصلا و ابدا اینطور نیست که بگوییم بازار ثانویه راه اندازی شد و  «بازار خودش کارش را می کند»

سه عامل متقاطع وقت در دسترس برای این إصلاحات فوری را به شدت محدود می کند:

  1. رسیدن ماه سپتامبر و موعد تسویه حساب ها
  2. رسیدن موعد سپرده های فریز شده با ٢٣ درصد( درباره این که تا این لحظه چقدر مهاجرت از سپرده بلند مدت رخ داده و این که ایا با افزایش مجدد نرخ بهره أساسا چقدر می توان مانع از مهاجرت به جاری شد ( که احتمالا نمی توان)بعدتر مفصلا خواهم نوشت.
  3. اگر چه بخش مهمی از تحریم های آبان ماه همین حالا هم عملا اجرا می شود ولی اشتباهات دولت محترم فرصتهایی را در اختیار طرف مقابل قرار داده است که بتواند شوک های جدی و شدید ولی کوتاه مدت به بازار ارز وارد کند. به جز تغییر فوری نقشه انتقالات ارزی راهی برای غیر موثر کردن این فرصتها نیست.

وقت هست اما انصافا کم است!!

منبع: اقتصاد سیاسی

The short URL of the present article is: http://currency-war.ir/ZPTEb